Avocado

by babedoc

Blogovision #11

Chromatics – Kill for love

images (2)

Ξεκινάνε κάνοντας μια μουντζούρα από αυτές με το μπλε στιλό που στριφογυρίζει πολλές φορές στο ίδιο σημείο στο into the black του neil young. Υπογραμμίζουν με φλούο κίτρινο το rock and roll can never die και συνεχίζουν χωρίς φαινομενικά κανένα ίχνος rock and roll.

Φαινομενικά γιατί στην ουσία ακουμπάνε στα ίδια σημεία που ακουμπούσε ένας καλός rock and roll δίσκος. Στις ομάδες κυττάρων που ανασηκώνουν τις τρίχες στο δέρμα σου.

Previously 

12. Lambchop – Mr M

13. Hot Chips – In our head

14. Perfume Genius – Put your black N2 it

15. Bob Dylan – Tempest

16. Cat Power – Sun

17.  The Shins – Port of morrow

18. Andrew Bird – Break it yourself

19. Calexico – Algiers

20. Frankie Rose – Interstellar

Advertisements

Blogovision #12

Lambchop – Mr M

lambchop-mr-m

Δεν τους ήξερα, ούτε ακουστά, τόσο που στην αρχή δεν ήξερα αν το lambchop είναι το όνομα του συγκροτήματος ή του album. Εσείς οι πιο ψαγμένοι θα τους ξέρατε από το ’94, τότε που ο Kurt Wagner έβγαινε από το Nashville’s guitar center κρατώντας την καινούρια του κιθάρα.

Εγώ τους κατέβασα και τους άκουσα ένα κρύο του Οκτωβρίου απόγευμα -ναι το μόνο απόγευμα του Οκτωβρίου που είχε κρύο. Download, add to media library, play και ξεκινάει ο δίσκος και γίνονται όλα ασπρόμαυρα, νομίζεις ότι έβαλες γραμμόφωνο αντί για media player, νομίζεις ότι είσαι στο ’40 και ακούς τον δευτεροξάδελφο του Nat King Cole να σου τραγουδάει  dont know what the fuck they talk about με την χροιά που θα λεγε let’s fall in love.

Και καθώς χτυπάς τον νες με το κουταλάκι, συνειδητοποιείς ότι αυτήν τη μουσική θες να ακούς κάθε φορά που χτυπάς νες, απόγευμα με πιτζάμες ζωζμένες λίγο κάτω από την μασχάλη. Και θες κρύο, χριστούγεννα, φωτάκια και δώρα, τον καναπέ σου τις πιτζάμες σου, τον Mr M και ένα βιβλίο, ή έστω το καινούριο σου ταμπλετ για να χαζεύεις στο τουίτερ. Κλέισε το τουίτερ, άνοιξε βιβλίο.

Previously 

13. Hot Chips – In our head

14. Perfume Genius – Put your black N2 it

15. Bob Dylan – Tempest

16. Cat Power – Sun

17.  The Shins – Port of morrow

18. Andrew Bird – Break it yourself

19. Calexico – Algiers

20. Frankie Rose – Interstellar

Blogovision #13

Hot Chip – In our heads

αρχείο λήψης (1)

O A είναι 11 χρονών και πονάει η κοιλιά του.

Ο Α πάει στην πέμπτη δημοτικού και πονάει η κοιλιά του. Ο Α μπαίνει στο χειρουργείο, οι γιατροί του βγάζουν ένα σκουληκάκι και πια δεν πονάει η κοιλιά του. Ο Γ είναι ο γιατρός του, κάνει πλάκα με τον Α για τον Ολυμπιακό και του ζητάει μια ζωγραφιά ως φακελάκι.

SAMSUNG

Ο Γ έβγαλε το σκουληκάκι από την κοιλιά του Α, όχι όμως και από το κεφάλι του.

Ο Γ είναι 31 και πονάει η καρδιά του.

Previously 

14. Perfume Genius – Put your black N2 it

15. Bob Dylan – Tempest

16. Cat Power – Sun

17.  The Shins – Port of morrow

18. Andrew Bird – Break it yourself

19. Calexico – Algiers

20. Frankie Rose – Interstellar

Blogovision #14

Perfume Genius – Put your black N2 it

Perfume-Genius-Put-Your-Back-N-2-It-cos

Καμιά φορα δεν προλαβαίνεις να γράψεις. Ή κάνεις ότι δεν προλαβαίνεις, όταν το κύριο συναίσθημα που σου αφήνει ένας δίσκος είναι αμηχανία. Αμηχανία γιατί ακούς κάποιον να ζητάει βοήθεια και αυτός ο κάποιος δεν είναι ο γκέι τραγουδιστής με τις ροζ γόβες. Είσαι εσύ, κι αν δεν το κατάλαβες, ξανάκουσε τον.

Previously 

15. Bob Dylan – Tempest

16. Cat Power – Sun

17.  The Shins – Port of morrow

18. Andrew Bird – Break it yourself

19. Calexico – Algiers

20. Frankie Rose – Interstellar

Blogovision #15

Bob Dylan –  Tempest

αρχείο λήψης

Δεν μ’αρέσει ο Μπομπ Ντίλαν  Δεν είχα κανέναν δίσκο του. Δεν είμαι νεκρόφιλος. Δεν μ’αρέσουν οι γερο-ροκάδες που φοράνε τις ελβιέλες τους και προσπαθούν να το παίξουν τζόβενα. Μ’αρέσει ο Κοέν, μ’αρέσει ο Τομ Γουέιτς αλλά στο Tempest ο αντιπαθητικός καουμπόι τους δείχνει πως να τραγουδάς με το πι και την πάπια αγκαλιά.

Δεν μ’αρέσει ο Μπομπ Ντίλαν γι’αυτό τον αδικώ στο 15.

Previously 

16. Cat Power – Sun

17.  The Shins – Port of morrow

18. Andrew Bird – Break it yourself

19. Calexico – Algiers

20. Frankie Rose – Interstellar

Blogovision #16

Cat Power – Sun

ole-773-Cat-Power-Sun

Έβαψες το μαλλί ξανθό, ξύρισες τον σβέρκο, έβαλες συνθεσάιζερς και λούπες στα τραγούδια σου. Οι καινοτομίες ενέχουν πάντα τον κίνδυνο του διασυρμού ειδικά όταν είσαι σαράντακάτι και αποφασίζεις ότι θες να μοιάσεις στην pink.

  Πρίν       images                                           Μετά      images (1)

Ευτυχώς στο Sun τίποτα δεν θυμίζει Pink, αλλά τίποτα δεν θυμίζει και την παλιά καλή γάτα του Lived in Bars και του Jukebox. Εκτός από την φωνή που δεν φέρει κανένα σημάδι οξυζενέ αλλά ούτε άσπρες παρυφές. Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει τον στυλίστα της, αποθεώνει τον μουσικό παραγωγό της και μας χαρίζει 11 ηλεκτρονικά νιαρρ.

Previously 

17.  The Shins – Port of morrow

18. Andrew Bird – Break it yourself

19. Calexico – Algiers

20. Frankie Rose – Interstellar

Blogovision #17

The Shins – Port of Morrow

Print

Simple songs, ποπ αγνή φλώρικη, χωρίς indie χαιμαλιά. Δεν ξέρω τι να κάνεις με αυτόν τον δίσκο. Δεν μπορείς να τον χορέψεις εκτός αν χορεύεις μπλουζ με την καρέκλα της τραπεζαρίας, δεν μπορείς να του κλαφτείς, δεν μπορείς να περηφανευτείς για αυτόν στους ψαγμένους φίλους σου – bloggers.

Μπορείς όμως να τον βάλεις Δευτέρα πρωί, ή Κυριακή βράδυ ή Παρασκευή μεσημέρι. Να πάρει τα πάνω πάνω, να γυρίσει προς τα πάνω το κοίλο της καμπύλης του emoticon στο πρόσωπό σου. 🙂

Previously

18. Andrew Bird – Break it yourself

19. Calexico – Algiers

20. Frankie Rose – Interstellar

Blogovision #18

Andrew Bird – Break it yourself

Andrew-Bird-Break-It-Yourself-cos

 Βιολιστής σπασικλάκι με υποτροφίες και με όνειρο να γίνει o νέος Paganini βαριέται την κλασσική μουσική, δεν έχει τα βυζιά της Vanessa Mae να ακουμπήσει το βιολί και να παίξει στο Ηρώδειο καταχειροκροτούμενος από την Μαριάννα Βαρδινογιάννη και την Μαρί Κυριακού και ξεπέφτει στο χιπστεριλίκι.

Αρκετά διαφορετικό (και λίγο χειρότερο) από το Mysterious Production of eggs με το οποίο έκανε το μπαμ (τουλάχιστον μέσα μου), αλλά πολύ πιο ενδιαφέρον από τα 3 προηγούμενά του, ο Andrew Bird είναι ο λόγος που πια δεν αντιπαθώ το βιολί. Οκ, το Pitchfork θα τον αποθεώνει ακόμα και αν ο επόμενος δίσκος του περιέχει δώδεκα 4:33 , οι υπόλοιποι θα διαβάζουμε αμήχανα αναλύσεις για τις διαφορές ανάμεσα στο fiddle και το violin και θα χαιρόμαστε λίγο παραπάνω τα πιο εύπεπτα albums του.

Btw, μετά από 3 χρόνια αποχής, έβγαλε και δεύτερο δίσκο το 2012, το Hands of Glory, για το οποίο δεν έχω γνώμη καθώς βγήκε πριν λίγες μέρες. Προσοχή Andrew, μόνο ο ΛεΠα κατάφερε να βγάζει δύο δίσκους το χρόνο χωρίς να κουράσει.

Previously

19. Calexico – Algiers

20. Frankie Rose – Interstellar

Blogovision #19

Calexico – Algiers

Calexico_AlgiersCover_1

O Joey Burns θα μπορούσε να είναι ο ταμίας που σου κάνει ενημέρωση βιβλιαρίου στην άλφα μπάνκ του Τουσον. Δυστυχώς για το αμερικάνικο τραπεζικό σύστημα και ευτυχώς για τα αυτιά μας, αυτό το clean αμερικανάκι αντί να μετράει χαρτονομίσματα, από το 96 και μετά παντρεύει κιθάρες με τρομπέτες, σε μια πιο ευρωπαϊκή βερσιόν της indie rock.

Αν κρίνω από την απήχηση των καινούριων τραγουδιών στην χθεσινή συναυλία, ο δίσκος δεν πολυάρεσε ούτε καν σε όσους έδωσαν 25 ευρώ για να τους ακούσουν live.  Δεν είναι παράξενο. Στο νέο cd τα πνευστά τους έχουν πάει στην άκρη, είναι γεμάτο κιθάρες και την φωνή του Burns και αυτά τα δύο ποτέ δεν μας συγκίνησαν ιδιαίτερα. Τα πνευστά τους αγαπήσαμε και τις λατινοφερμένες μελωδίες τους.

Στο Algiers λοιπόν αφήνουν τις τρομπέτες  και δίνουν ένταση στις κιθάρες και το τσέλο τους. Απομακρύνονται από τα γούστα μας, δεν αγγίζουν το κατάλοιπο που υπάρχει στο γονιδίωμά μας από τα χάλκινα και κλείνονται σε αμερικάνικους ήχους. Ακόμα και έτσι, μου άρεσε ο διαφορετικός τους τρόπος να σου πουν το ίδιο όμορφες ιστορίες.

Previously

20. Frankie Rose – Interstellar

Blogovision #20

Frankie Rose – Interstellar

frankie

Πρώτο άλμπουμ στη λίστα με γυναικεία φωνή και ηλεκτροποπ μουσική. Σας έρχονται άλλα 4μιση. Δεν την ήξερα, δεν την ξέρεις εκτός και αν είσαι γκρούπι των Dum Dum Girls και είχες βάλει στο μάτι την ντράμερ, η οποία βαρέθηκε να κρατάει τον ρυθμό στις άλλες 3 Dum και πλέον κολυμπάει μόνη της.

Μουσική που ακούγεται τόσο εύκολα σαν να διαβάζεις μπλεκ (ή σουπερκατερίνα αντίστοιχα), δεν θα αφήσει ιστορία στην παγκόσμια δισκογραφία, αλλά εμένα με ξεκούρασε και έπαιξε στο ριπίτ αρκετές φορές. Δεν ξέρω, ίσως το υπερεκτιμώ γιατί το άκουσα καπάκι μετά τους Swans και μετά από δύο ώρες ιιι ιιι ιιι ιιι ααα ααα ααα, πήγα και αγάπησα τον πρώτο δίσκο με συμβατική μουσική που βρήκα μπροστά μου.

Γενικά η αίσθηση που σου αφήνει είναι αυτή που περιγράφουν οι τίτλοι των τραγουδιών. Αστέρια, θάλασσα, φεγγάρια, μήλα στον ήλιο κλπ χαρούμενα που ντύνονται με τον ήχο του συνθεσάιζερ και την φωνή της  που κοντεύει να σε πείσει ότι το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα ζευγάρι φτερά.